تبلیغات
history,education,music - هپاتیت B
تاریخ : پنجشنبه 23 دی 1389 | 09:03 ب.ظ | نویسنده : منوچهر مرتضی پور دهکردی

حدود 2 میلیون ایرانی ناقل هپاتیتB هستند




در كشور ما حدود دو میلیون نفر ناقل هپاتیت «B» وجود دارد كه از این تعداد حدود 200 هزار نفر به مشكلات جدی كبدی نظیر هپاتیت مزمن یا بیماریهای پیشرفته كبدی مبتلا هستند. :surprised:
به گزارش ایسنا، ویروس هپاتیت «B» در كبد انسان جایگزین شده و تكثیر می‌شود مواد تولید شده توسط این ویروس‌ها به گردش خون می‌ریزند. این نوع هپاتیت می‌تواند به شكل حاد یا مزمن فرد را گرفتار كند. هپاتیت B یك بیماری شایع است كه در موارد حاد با علایمی از قبیل تهوع، دل درد، بی اشتهایی و تب همراه است ولی متاسفانه اكثر موارد بدون علامت بوده و افراد حامل ویروس از وجود آن در بدن خود آگاهی ندارند.
حدود 90 درصد افراد مبتلا به هپاتیت B سلامت خود را باز یافته و نسبت به آن ایمنی پیدا می‌كنند و به این ترتیب از ابتلا مجدد در امان می‌مانند ولی 10 درصد افراد مبتلا به هپاتیت B به فرم ناقل تبدیل می‌شوند و درصدی از ناقلین گرفتار نوعی هپاتیت B مزمن یا سرطان كبد خواهند شد. ویروس هپاتیت B عمدتا در خون است و معمولا از طریق خون و فرآورده‌های خونی به دیگران منتقل می‌شود. انتقال بیماری از طریق تزریق با سرنگ‌های آلوده به ویروس هپاتیت، تماس جنسی با افراد آلوده به ویروس هپاتیت است و راه عمده انتقال آن در ایران از طریق مادر آلوده به نوزاد است و زنان باردار ممكن است بیماری را به فرزندان خود منتقل كنند.
بیماری‌ هپاتیت از راه هوا، عطسه، سرفه و یا روابط معمولی با فرد مبتلا منتقل نمی‌شوند، هر فرد ممكن است به هپاتیت B مبتلا شود. اما در برخی گروه‌ها كه اصطلاحا گروه‌های پرخطر نامیده می‌شوند این بیماری‌ بیشتر دیده می‌شود مانند افراد شاغل در حرفه پزشكی ، افرادی كه یكی از اعضای نزدیك خانواده ایشان به هپاتیت مبتلاست ،بیماران عقب‌مانده ذهنی كه در موسسات خاصی نگهداری می‌شوند ، معتادان تزریقی كه از سرنگ و سر سوزن مشترك استفاده می‌كنند و بیماران مبتلا به نارسایی كلیه كه از دستگاه همودیالیز استفاده می‌كنند .به افرادی كه 6 ماه پس از بیماری همچنان در خونشان ویروس وجود دارد و حال عمومی خوبی داشته و اختلال كار كبدی در آنها وجود ندارد حاملین سالم هپاتیت B گفته می‌شوند در چنین حالتی ویروس به صورت مسالمت‌آمیز در داخل بدن وجود داشته ولی رشد و تكثیر نیافته و آسیبی بر روی كبد وارد نمی‌كند.
این بیماران هیچگونه علامت و ناراحتی ندارند ولی در خونشان ویروس وجود دارد. لذا مهمترین مسئله در رابطه با این گروه از افراد این است كه مخزن ویروس هپاتیت هستند...

اطلاعات اولیه

هپاتیت B بوسیله ویروس HBV بوجود می‌آید. می‌توان افراد را علیه این بیماری واکسینه کرد. این ویروس در خون ، منی و مایعات واژینال وجود دارد و از طریق تماس جنسی ، وسایل آلوده تزریق دارو منتقل می‌شود. زنان باردار آلوده می‌توانند از طریق جفت یا در موقع زایمان ، ویروس را منتقل کنند. میزان HBV در خون نسبت ویروس هپاتیت Aبیشتر است و همین باعث انتقال راحت‌تر آن می‌شود. هپاتیت B منتقل شده از مادر به نوزاد در موقع تولد می‌تواند به دو شکل مزمن و حاد دیده شود. مزمن یعنی دستگاه ایمنی بدن تا 6 ماه نمی‌تواند ویروس را شناسایی و نابود کند، در حالی که ویروس برای ماهها و سالها در کبد باقی مانده و به فعالیت و تکثیر ادامه می‌دهد.


تصویر



این باعث سرطان کبد و آسیب آن می‌شود. کمتر از 10 درصد بزرگسالان بیماری را به شکل مزمن نشان می‌دهند، در حالی که این رقم در کودکانی که در موقع تولد آلوده شده‌اند به 90 درصد و در نوجوانان به 30 - 25 درصد می‌رسد. خطر ابتلا به ویروس در بزرگسالان بستگی به سلامتی دستگاه ایمنی دارد. برای مثال افرادی که دستگاه ایمنی آنها به دلایلی مانند پیوند عضو ، دیالیز و مشکلات کلیوی ، شیمیوتراپی و ایدز تضعیف شده است بیشتر از افراد سالم مبتلا می‌شوند. گزارشها نشان داده است که 90 درصد افراد مبتلا به ایدز به هپاتیت آلوده شده‌اند و از این تعداد 15 درصد ، آن را به شکل مزمن نشان می‌دهند.

نشانه‌های بیماری

تمام افراد آلوده شده با این ویروس علایم بیماری حاد را نشان نمی‌دهند. 40 - 30 درصد افراد آلوده شده علامت خاصی را نشان نمی‌دهند. معمولا علایم حدود 6 - 4 هفته بعد از ورود ویروس بروز می‌کند. مانند هپاتیت A افراد آلوده شده با ویروس هپاتت B حاد احساس بیماری می‌کنند و قادر به انجام کاری نیستند. کمتر از یک درصد افراد آلوده این بیماری را به شکل خیلی شدید و سریع نشان می‌دهند که منجر به از کار افتادن کبد و مرگ می‌شود.

اگر دستگاه ایمنی نتواند بیماری را تا 6 ماه مراقبت کند، شخص علایم هپاتیت مزمن را نشان می‌دهد. نشانه‌های هپاتیت مزمن مشابه هپاتیت حاد باشد. معمولا در افرادی که چندین سال است مبتلا به بیماری هستند گروهی از علایم اضافی را نشان می‌دهند. این علایم شامل کهیر ، جوشهای پوستی ، آرتریت ، سوزش یا مورمور کردن در بازوها و پاها (Polyneuropathy) می‌باشد.



تصویر

چگونگی تشخیص هپاتیت B

اولین راه تشخیص استفاده از آزمایش خون است که آنتی ژنها و آنتی بادیها که بوسیله دستگاه ایمنی در مقابل ویروس ساخته می‌شود را مشخص می‌کند. آزمایشهای ضروری برای تشخیص آلودگی ، تشخیص آنتی ژن HBSAg (آنتی ژن سطحی B) و دو آنتی بادی HBS ( آنتی بادی مربوط به آنتی ژن سطحی) و آنتی بادی HBC ( آنتی بادی مربوط به آنتی ژن مرکزیB) می‌باشد.

آزمایش با ویروس HBV

بوسیله آزمایش بار ویروسی می‌توان تعداد ویروس را در خون مشخص کرد. اگر بار ویروسی بیشتر از صد هزار نمونه در میلی‌لیتر باشد نشان دهنده فعالیت ویروس در کبد می‌باشد. وقتی بار ویروس از این مقدار بالاتر رود و آنزیمهای کبدی نیز افزایش یابد درمان باید شروع شود. اگر تعداد کمتر از این مقدار باشد و HBe Anti مثبت و HBeAg منفی باشد باید دستگاه ایمنی را کنترل کرد. در این حال نیز ویروس می‌تواند منتقل شود.

آزمایش آنزیمی کبدی

آزمایش آنزیم کبدی میزان آنزیمهای کبد مانند آلانین آمینو ترانسفراز (ALT) و آسپارتات آمینو ترانسفراز (AST) را مشخص می‌کند. افزایش این آنزیمها نشانه آسیب کبد است. در هپاتیت حاد این آنزیمها افزایش پیدا می‌کند ولی موقتی است و ندرتا مشکلات دراز مدت کبدی بوجود می‌آورد. در هپاتیت مزمن مقدار ALT کبد به شکل دوره‌ای یا دائمی افزایش می‌یابد و خطر آسیبهای کبدی دراز مدت را افزایش می‌دهد.

بیوپسی کبد

این روشها میزان آسیب کبدی را مشخص نمی‌کنند به همین دلیل از بیوپسی کبد استفاده می‌شود. بیوپسی برای افرادی که بار ویروسی خیلی بالاتر از صد هزار دارند و آنزیمهای کبد در آنها افزایش پیدا کرده است استفاده می‌شود.

ارتباط هپاتیت B و ایدز

بزرگسالانی که به ویروس هپاتت B آلوده شده‌اند کمتر از 10 درصد احتمال دارد آلودگی را به شکل مزمن نشان دهند ولی اگر شخص به ایدز مبتلا باشد این احتمال به 25 درصد می‌رسد. زیرا این افراد دستگاه ایمنی ضعیفی دارند. در افراد مبتلا به ویروس ، پاسخ به هپاتیت ضعیف شده یا از بین می‌رود. این موضوع باعث فعال شدن ویروس می‌شود و در نتیجه خطر آسیب کبد را افزایش می‌دهد. ارتباط بین ایدز شدت هپاتیت کاملا معلوم نیست ولی گزارشها نشان داده است که در افراد آلوده با هر دو ویروس خطر ابتلا به سیروز کبدی بیشتر می‌شود و بار ویروسی بالاتر می‌رود. همچنین در این افراد خطر از کار افتادگی کبد دو برابر می‌شود.

درمان هپاتیت B

فرد مبتلا به نوع حاد بیماری احتیاج به درمان ندارد و می‌تواند با استراحت و قرصهای ایبوپروفن و نوشیدن مایعات بیماری را تحت نظر قرار دهد. درمان فقط برای افراد مبتلا به هپاتیت مزمن تجویز می‌شود. هدف از درمان ، کاهش بار ویروسی و سطح آنزیمهای کبد می‌باشد. اگر آنتی ژنهای HBSAg و HBeAg از خون پاک شوند درمان متوقف می‌شود.



تصویر

واکسن هپاتیت B

دو نوع واکسن هپاتیت B که محتوی HBSAg می‌باشد در دسترس است. واکسنهای بدست آمده از پلاسمای خون و واکسنهای نوترکیبی. هر دو نوع واکسن حتی اگر پس از تولد تلقیح شوند مطمئن ، ایمنی‌زا و اثر بخش هستند. (آنتی بادی مادری تاثیری بر پاسخ به واکسن نمی‌گذارد) بیش از 90 درصد کودکان حساس پس از سه دوز واکسن ، آنتی بادی محافظت کننده را تولید می‌کنند و در اکثر مطالعاتی که بر کودکان هم گروه برای بیش از 10 سال انجام شده است اثر بخشی واکسن جهت جلوگیری از حامل مزمن شدن از 90 درصد تجاوز می‌کند.

مباحث مرتبط با عنوان



  • مواظب
  • ستاره های نوجوان
  • کارت شارژ همراه اول